بسبب مصاحبت جائيدن طعام . و متغيّر مىشود به واسطهء تلوّث دندانها بوى دهان ، و متولّد مىشود از آن رايحهء فساد در دماغ . پس هرگاه مسواك كرد شخص مؤمن با فطانت و هوش به نبات لطيف ، و ماليد آن را بر جوهر صافى دندانها ، زائل مىكند از آنها فساد و تغيّر را ، و برمىگردد به سوى اصل خود ؛ همچنين خلقت فرمود حقّ عزّ و جلّ ، قلب انسان را طاهر و باصفا ، و گردانيد غذاى او را ذكر و فكر و هيبت و تعظيم . و هرگاه پير و كهنه شود قلب صافى - در تغذيه كردن - به غفلت و كدورت ، صيقل بزن او را به توبه ، و تنظيف و پاك گردان به آب رجوع به پروردگار تا آنكه عود كند قلب ، بر حال اوّلى خود و جوهر اصلى صافى خويش ؛ فرمود خداى عزّ و جلّ : به درستى كه حقّ تعالى دوست مىدارد توبه‌كنندگان و دوست مىدارد تطهيركنندگان را . و فرمود حضرت نبىّ : بر شما باد به پاك كردن ظاهر دندانها ؛ و اراده فرموده اين معنى را كه مذكور شد . و كسى كه بخواباند فكرت خود را بر باب آستانهء اعتبار در بيرون آوردن مثل اين مثالها - در اصل و فرع - مفتوح مىكند حقّ تعالى از براى او چشمه‌هاى حكمت را و زيادتىها از فضل و بخشش خود را : همانا خدا ضايع نمىكند اجر احسان‌كنندگان را . شرح تفصيلى بدان كه مسواك كردن از جمله مناسك دين مبين الهى است و از جمله شعار ملّت حنيفيّهء خليليّه است كه حقّ تعالى امر به اتّباع فرمود حضرت رسول ( ص ) را در آنكه : وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً « 3 » . و وجه حنيف بودن حضرت ابراهيم

--> ( 3 ) - پيروى ملّت ابراهيم كن كه حنيف يعنى مستقيم الرّأى و درست اعتقاد به حقّ بود : سورهء 16 قسمتى از آيهء 123